Verhaal uit de stiltehoek – Ruimte voor Gebed PDF Afdrukken
Geschreven door Redactie   
woensdag, 25 maart 2015 22:34

Verhaal uit de stiltehoek – Ruimte voor Gebed 6 en 7 maart 2015 – thema: Gewoon ZIJN

 De Tijdenmaker

De mens van nu beheerst het niet meer, de kunst van het spelen met de tijd. Nog even en het is voorgoed zoekgeraakt. Dat is wat de klokkenmaker was opgevallen.

Liever noemde de klokkenmaker zich de tijdenmaker. Hij wist de tijd te bespelen, zelfs stop te zetten. Als hij het binnenwerk in zijn handen nam en de messing platen, waartussen de raderen zich bewogen, losschroefde, dan stopte de tijd. Wat overbleef, was stilte en oneindigheid.

De in verval geraakte pendule stond op de werkbank van de klokkenmaker, die op nummer 12 woonde. Het erfstuk was hem door Nathalie, de dochter van de overledene, ter reparatie aangeboden. Haar man, Joseph Meijer, was advocaat en reed in een zilvergrijze Porsche. Hij zou het uurwerk weer ophalen.

Hij legde zijn hand op de pendule. Liefkozend, zegenend bijna, en staarde uit het raam van zijn werkplaats. Het licht van de sterkste sterren was nog bleek. Maar onhoudbaar zouden ze gaan schitteren. Zo adembenemend, dat het flonkeren de vraag wel moest oproepen, waar het licht ooit begon.
Nu, bij het laatste licht, zou hij het uurwerk stoppen. Met het juiste gereedschap draaide hij de schroeven los, en bracht de scheiding aan. Eén voor één vielen de raderen neer op zijn werkbank. Ze zongen een lied, een melodie van parels, vallend na het breken van het koord.
Morgen zal de grote reiniging plaatsvinden, het begin van herstel.
***

Het reinigen van de raderen was voltooid en de platen waren weer aan elkaar geschroefd. Eén aanraking van zijn wijsvinger tegen de slinger liet de pendule weer tikken. Nog even en het was tijd voor het cadeau.
Blijdschap vervulde hem, en tegelijkertijd maakte het hem ongeduldig. Hij keek ernaar uit. Naar het aller adembenemendste moment dat een tijdenmaker kon meemaken: het geven van het cadeau.
ooit was het hemzelf toegevallen. Zo mooi was het dat hij maar één ding wilde: het geschenk doorgeven aan anderen.

***