Mijn geloofsgetuige is mijn zus Bets PDF Afdrukken
Geschreven door C. van der Leek   
woensdag, 18 augustus 2010 15:28

Toen ik het jaarthema hoorde van onze kerk, stond het daarover nadenkend, al direct vast, onze zus Bets.

Bets, op 15 juli 1933 geboren als oudste in ons gezin, heeft verre van een gemakkelijke jeugd gehad. Als kind maakte zij de crisis mee van de dertiger jaren en de Tweede Wereldoorlog met aan het eind van die oorlog de hongerwinter, welke met name in een stad als Rotterdam diepe sporen naliet. Bets stond vaak uren met honger in de rij om voedsel voor ons gezin te krijgen.

Dan enkele jaren na de oorlog veranderde het leven voor Bets.
Ze was circa 15 jaar toen ze keelpijn kreeg met een stevige verkoudheid. Maar daar bleef het niet bij, het werd een acute gewrichtsreuma; zij had in eerste instantie daarbij nog verlammingsverschijnselen. De acute gewrichtsreuma had ernstige aantasting van haar hartkleppen tot gevolg.

Bets werd een kasplantje, maar met de wil om door te gaan. Ze werd meerdere malen maanden lang opgenomen in het Eudokiaziekenhuis in Rotterdam.
Als klein kind ging ik ook mee op bezoek en ik herinner mij nog dat zij, ondanks de pijn, altijd opgewekt was en ook zoveel interesse in mij toonde.

Het is nogal wat, je bent jong, je denkt aan het begin van een mooie toekomst te staan, waar je allemaal zo je gedachten over kan hebben en door dat alles wordt een stevige streep gehaald.
Je zal nooit meer van huis kunnen gaan. Je bent voor altijd aan huis of aan de directe omgeving van het huis gebonden en anders niet.

Wanneer ik het vraag aan mijn oudere zussen hoe Bets haar situatie accepteerde, dan hoor je het mooie van haar, dat zij vanaf het begin veel voor anderen is gaan betekenen.

geloofsgetuige Cees van der LeekVandaar dat ik Bets zie als grote voorbeeld en mijn geloofsgetuige is.

Vanaf mijn kinderjaren heeft Bets altijd veel betekend in ons gezin en daarbuiten.
Ze was de oudste in een gezin met 6 kinderen, waarvan 5 meisjes en ik de enige jongen.
Maar Bets gedroeg zich op de juiste wijze als oudste.
Was er iets, ging maar bij haar zitten, zij wist te luisteren, leefde zich in en kwam wanneer dat nodig was met een goede raad of beurde je op.


Ondanks haar ziekte werd Bets iedere dag opgewekt wakker, was dankbaar voor iedere dag en gaf aan iedere dag een invulling.
Zij deed dit alles vanuit de kracht van haar geloof. Bets was een voorbeeldig mens.

 
Bets zag haar zussen verkering krijgen en trouwen. Ondanks dat het voor haar niet was weggelegd, had zij geen jaloezie maar toonde veel belangstelling en interesse.

Er kwamen altijd veel familieleden en vrienden bij haar langs, zij was echt iemand. Met gezien haar jonge leeftijd grote wijsheid, betekende ze voor een ander veel. Bijvoorbeeld mensen die het moeilijk hadden, schreef zij en gaf zo steun.

Zij was 34 jaar, met ons gezin hebben wij toen met zijn allen om haar bed gezeten. Bets was zo ziek, dat wij dachten dat zij zou gaan sterven. Het is een van de meest bijzondere momenten geweest in mijn leven. In stilte hebben wij bij haar gezeten, toen Bets haar bijna-doodervaring had en weer terugkwam. Hoe dat was is niet te beschrijven.

Wat wij van haar hebben begrepen, was het een tocht door een tunnel, welke haar bracht in een prachtige omgeving. Zij voelde zich in het hiernamaals. Daarna was Bets heel erg ziek. Ze vroeg zich af waarom zij weer terug moest zijn, ze had een soort heimwee. Voor het eerst maakten wij mee dat Bets een periode van protest had.

Gaandeweg kwam zij weer terug. Haar interesse in anderen kwam weer. Zij ging voor ons als familie en voor anderen weer veel betekenen.

Dat ondervonden wij in het bijzonder, toen onze vader 1 juli 1970 na een verkeersongeval overleed. Ook al kwam zij niet buiten het huis, Bets regelde voor een belangrijk deel de begrafenis. Zij ving in die moeilijke tijd onze moeder en ons op. Ook toen was Bets er in de eerste plaats voor anderen.

 

Toen Francien in 1972 in onze familie kwam, heeft zij Bets maar kort mogen meemaken. Ondanks die korte periode, sprak Francien ook vaak over mijn zus, gezien de indruk welke zij had gemaakt. Bets overleed 12 november 1972 en was toen 39 jaar jong.

 

Waarom heb ik dit u willen vertellen en waarom is Bets mijn geloofsgetuige: Bets loopt als een rode draad door mijn leven en is voor mij een voorbeeld.

- Haar acceptatie dat haar leven niet werd zoals zij had verwacht, maar daar wel een invulling aan wist te geven

- Haar positieve instelling

- Haar opgewektheid

- Haar dankbaarheid voor iedere dag welke haar gegeven werd

- Haar interesse in andere mensen

- Haar oog voor mensen die het moeilijker hadden

- Haar afkeer voor jaloezie

- Haar diepe overtuiging dat zij alles wat zij kon doen dank zij haar Hemelse Vader was. Dat gaf haar kracht, daar was zij dankbaar voor.

 

Dat Bets als een rode draad door mijn leven loopt, heb ik mogen ervaren na het overlijden van Francien. Daarbij, aan haar terugdenkend, ben ik geholpen bij de verwerking. Daar heb ik veel kracht uit mogen putten en heeft mij gebracht waar ik nu ben.

Nichten en neven zeggen nog wel eens tegen ons, tante Bets moet wel een heel bijzonder mens geweest zijn, omdat jullie nog regelmatig over haar praten.

Inderdaad, een heel bijzonder mens was Bets.

Een voorbeeld.

Vandaar dat zij mijn geloofsgetuige is.

Cees van der Leek